NA POCZĄTKU BÓG

Biblia nie rozpoczyna od próby udowodnienia istnienia Boga. Rozpoczyna od Niego: „Na początku Bóg…” (Rdz 1:1).

To fundamentalna prawda całego Pisma. Świat nie jest przedstawiony jako dzieło przypadku ani jako coś istniejącego niezależnie od Boga. Ma Stwórcę.

Hebrajskie słowo bara’ — „stworzył” — w Rdz 1:1 wskazuje na Boga jako jedynego sprawcę stworzenia.

Świat należy do Boga, ponieważ od Niego pochodzi.

Rdz 1:2 opisuje ziemię jako „bezkształtną i pustą”. Nad wodami unosi się Duch Boży. Następnie Bóg przemawia:

„I Bóg powiedział: Niech stanie się światłość. I stała się światłość.” (Rdz 1:3)

Zwróć uwagę na powtarzający się schemat tego rozdziału:

Nie obserwujemy Boga walczącego z równorzędnym przeciwnikiem. Bóg przemawia. I stworzenie odpowiada. Psalmista podsumuje to później: „On bowiem powiedział i stało się; On rozkazał i powstało.” (Ps 33:9).

Słowo Boga posiada moc. To ważna prawda, którą będziemy spotykać przez całą Biblię.

W Rdz 1 jak refren powracają słowa: „I Bóg widział, że to było dobre” (por. Rdz 1:10, 12, 18, 21, 25). A kiedy dzieło zostaje ukończone:

„I Bóg widział wszystko, co uczynił, a oto było bardzo dobre.” (Rdz 1:31)

To ma ogromne znaczenie dla dalszej historii Biblii. Śmierć, cierpienie, przemoc, nienawiść i grzech nie zostają w Rdz 1 przedstawione jako pierwotny ideał Boga dla stworzenia.

Początek brzmi: „BARDZO DOBRE”. Dopiero Rdz 3 pokaże wejście grzechu w doświadczenie człowieka. Dlatego Biblia nie opowiada historii Boga próbującego naprawić źle zaprojektowany świat. Opowiada historię dobrego stworzenia zranionego przez grzech i odkupionego przez Boga.

Kulminacja rozdziału następuje w Rdz 1:26:

„Potem Bóg powiedział: Uczyńmy człowieka na nasz obraz, podobnego do nas”.

A następnie:

„Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boga go stworzył; stworzył ich mężczyzną i kobietą.” (Rdz 1:27)

To jedna z najważniejszych wypowiedzi Biblii o człowieku. Nasza wartość nie wynika przede wszystkim z: wykształcenia, majątku, narodowości, wieku, wyglądu, zdolności czy pozycji społecznej.

Człowiek posiada szczególną godność, ponieważ został stworzony: NA OBRAZ BOGA.

Dlatego ludzkiego życia nie wolno traktować jako bezwartościowego. Jk 3:9 przypomina, że ludzie zostali stworzeni „na podobieństwo Boga”. Sposób, w jaki traktujemy drugiego człowieka, ma więc wymiar duchowy.

Rdz 1:27 podkreśla: „stworzył ich mężczyzną i kobietą”. Oboje zostają objęci wcześniejszym stwierdzeniem o obrazie Boga.

Nie czytamy, że mężczyzna został stworzony na obraz Boga, a kobieta otrzymała mniejszą godność. Oboje pochodzą od Boga. Oboje są Jego stworzeniem. Oboje posiadają godność wynikającą z Bożego obrazu. A oboje otrzymują również Boże błogosławieństwo (Rdz 1:28).

Bóg mówi: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, napełniajcie ziemię i czyńcie ją sobie poddaną…” (Rdz 1:28).

Człowiek otrzymuje władzę nad stworzeniem, ale nie staje się jego absolutnym właścicielem. Ps 24:1 przypomina: „Do PANA należy ziemia i wszystko, co ją napełnia”.

Jesteśmy więc zarządcami tego, co należy do Boga. Ta zasada będzie później dotyczyła nie tylko przyrody. Dotyczy naszego: czasu, ciała, zdolności, majątku, wpływu i całego życia. Wszystko, czym dysponujemy, ostatecznie pochodzi od Boga.

Rdz 1 nie jest chaotyczną listą wydarzeń. Tekst posiada wyraźną strukturę. Najpierw Bóg kształtuje środowisko, następnie je wypełnia:

Narracja zmierza ku ukończeniu dzieła stworzenia. A Rdz 2:1–3 doprowadzi tę strukturę do siódmego dnia, który Bóg pobłogosławił i uświęcił. Do tego wrócimy jutro.

W Rdz 1 wielokrotnie spotykamy słowa: „I Bóg powiedział…”. To przez Boże słowo następuje stworzenie. A teraz spójrz, jak Nowy Testament rozwija ten temat:

„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo.” (J 1:1)

Brzmi znajomo? Rdz 1:1: „Na początku…”, J 1:1: „Na początku…”. Jan świadomie kieruje nas z powrotem do stworzenia. Następnie mówi o Słowie: „Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało.” (J 1:3).

Kim jest to Słowo?

„A to Słowo stało się ciałem i mieszkało wśród nas…” (J 1:14)

Mowa o Jezusie Chrystusie.

Można zapytać: Co historia stworzenia ma wspólnego ze zbawieniem? Bardzo wiele. Ten sam Bóg, który potrafi stworzyć życie, potrafi również odtworzyć człowieka zniszczonego przez grzech. Paweł pisze:

„Jeśli więc ktoś jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe.” (2 Kor 5:17)

Bóg stworzenia jest Bogiem nowego stworzenia. Dlatego niezależnie od tego, jak wyglądała twoja przeszłość, Ewangelia nie mówi jedynie: „Spróbuj trochę poprawić swoje życie”. Jezus oferuje coś głębszego: NOWE ŻYCIE.

Pierwsze rozdziały Biblii przedstawiają: niebo, ziemię, życie, drzewo życia i człowieka żyjącego w obecności Boga. Potem przychodzi grzech. Ale spójrz na koniec Biblii. Jan mówi:

„I ujrzałem nowe niebo i nową ziemię…” (Ap 21:1)
„Oto wszystko czynię nowe.” (Ap 21:5)

Biblia rozpoczyna się stworzeniem i kończy odnowionym stworzeniem. Od Rdz 1 do Ap 22 biegnie jedna wielka historia:

I właśnie tę historię będziemy odkrywać przez następne 66 ksiąg.