SODOMA: ŁASKA, SĄD I RATUNEK

Wczoraj czytaliśmy o modlitwie Abrahama za Sodomę i obietnicy Bożej sprawiedliwości.

Dziś w Rdz 19:1–38 oglądamy dramatyczny finał tej historii. Dwaj aniołowie przybywają wieczorem do bram Sodomy, napotykają bezwzględną przemoc mieszkańców, a następnie o świcie wyprowadzają Lota i jego rodzinę za rękę tuż przed deszczem ognia i siarki.

Ta relacja to potężne ostrzeżenie przed zwlekaniem z posłuszeństwem i sentymentalną tęsknotą za światem grzechu, ale przede wszystkim świadectwo ratującej łaski Boga, który nie zapomina o modlitwie wstawienniczej.

„Dwa anioły przyszły wieczorem do Sodomy, a Lot siedział w bramie Sodomy. Gdy Lot ich ujrzał, wstał i wyszedł im naprzeciw, i pokłonił się twarzą do ziemi.” (Rdz 19:1, UBG)

Kiedy dwaj posłańcy docierają do Sodomy, Lot siedzi w bramie miasta — miejscu lokalnej rady i sądu. Podobnie jak Abraham, okazuje przybyszom gościnność i nalega, by spędzili noc pod dachem jego domu, wiedząc, jak niebezpieczne są ulice miasta po zmroku.

Zepsucie moralne Sodomy ujawnia się w całej rozciągłości, gdy mężczyźni z każdego krańca miasta — od chłopca aż do starca — otaczają dom Lota z zamiarem zbiorowej przemocy wobec gości. Aniołowie wciągają Lota z powrotem do domu, zamykają drzwi i porażają napastników ślepotą, obnażając całkowite duchowe zaślepienie mieszkańców miasta.

„Lecz gdy zwlekał, mężowie chwycili go za rękę, a także jego żonę i obie córki, gdyż PAN chciał go oszczędzić. I wyprowadzili go, i postawili poza miastem.” (Rdz 19:16, UBG)

W obliczu nadciągającego sądu aniołowie wzywają Lota, by ostrzegł wszystkich swoich bliskich. Jednak przyszli zięciowie traktują jego słowa o sądzie Bożym jak żart — wieloletni kompromis Lota osłabił wiarygodność jego świadectwa.

Gdy wstaje jutrzenka, aniołowie ponaglają Lota, lecz on sam zwleka, przywiązany do dobytku i miejsca, w którym ułożył sobie życie. Wtedy rozgrywa się jeden z najpiękniejszych aktów łaski w całym Piśmie Świętym: posłańcy dosłownie chwytają go za rękę i wyprowadzają poza mury, „gdyż PAN chciał go oszczędzić”.

„Ratuj swoje życie! Nie oglądaj się za siebie i nie zatrzymuj się nigdzie na całej równinie! Uciekaj na górę, abyś nie zginął! (...) Lecz jego żona obejrzała się za siebie i stała się słupem soli.” (Rdz 19:17, 26, UBG)

Rozkaz ratunku jest jednoznaczny: uciekać bez oglądania się wstecz. Żona Lota fizycznie opuściła Sodomę, ale jej serce pozostało w mieście — wbrew Bożemu słowu obejrzała się za siebie i zginęła na progu ocalenia, stając się słupem soli.

O wschodzie słońca na Sodomę i Gomorę spada deszcz siarki i ognia. Tekst biblijny podsumowuje przyczynę ratunku Lota niezwykłym zdaniem: „Kiedy Bóg niszczył miasta tej równiny, wspomniał Bóg na Abrahama i wyprowadził Lota spośród zagłady” (Rdz 19:29). Modlitwa wstawiennicza Abrahama z poprzedniego rozdziału przyniosła realne ocalenie.

„Potem Lot wyszedł z Soaru i zamieszkał na górze, a z nim jego dwie córki, bo bał się mieszkać w Soarze. Zamieszkał więc w jaskini, on i jego dwie córki.” (Rdz 19:30, UBG)

Ostatnia część rozdziału ukazuje gorzkie żniwo wieloletniego przebywania w zatrutej atmosferze Sodomy. Lot, kierowany strachem, porzuca Soar i kryje się z córkami w górskiej jaskini. Tam dochodzi do haniebnego upadku moralnego — córki upajają ojca winem, a z kazirodczego grzechu rodzą się synowie: Moab (przodek Moabitów) oraz Ben-Ammi (przodek Ammonitów).

A jednak nawet z tak mrocznej historii Bóg potrafi w kolejnych wiekach wyprowadzić promień łaski: z ludu Moabitów wywodzić się będzie Rut — prababka króla Dawida, wpisana w rodowód samego Jezusa Chrystusa (Mt 1:5).