BÓG DOTRZYMUJE OBIETNICY

Wczoraj zobaczyliśmy potężny sąd nad Sodomą i ocalenie Lota.

Dziś w Rdz 20–21 wracamy do Abrahama. Mimo że patriarcha ponownie powtarza swój dawny błąd ze strachu w Gerarze, Bóg chroni jego rodzinę i w wyznaczonym czasie doprowadza do radosnych narodzin Izaaka.

Widzimy tu również dalszą troskę Boga o Hagar i Ismaela na pustyni. Ta lekcja uczy nas, że Boże plany nie zależą od ludzkiej nieomylności, a Boża wierność przewyższa wszelkie nasze słabości.

„Abraham powiedział o swojej żonie Sarze: Ona jest moją siostrą. Wtedy Abimelek, król Geraru, posłał i wziął Sarę. Lecz Bóg przyszedł do Abimeleka we śnie w nocy i powiedział mu: Oto umrzesz z powodu kobiety, którą wziąłeś, gdyż ma ona męża.” (Rdz 20:2–3, UBG)

Nawet po latach chodzenia z Bogiem i potężnych doświadczeniach wiary człowiek może ulec dawnemu lękowi. Abraham, wkraczając w granice Geraru, ponownie ukrywa prawdę o swoim małżeństwie z obawy przed utratą życia — powtarzając błąd z Egiptu sprzed wielu lat (Rdz 12).

Bóg jednak czuwa nad przymierzem: interweniuje we śnie u króla Abimeleka, chroniąc godność i czystość Sary. Co niezwykłe, to Abraham — mimo własnej słabości — zostaje nazwany przez Boga prorokiem i wstawia się w modlitwie za uzdrowieniem domu Abimeleka (Rdz 20:7, 17). Boża łaska zawstydza ludzki strach.

„PAN nawiedził Sarę, jak powiedział, i PAN uczynił Sarze, jak obiecał. Sara poczęła i urodziła Abrahamowi syna w jego starości, w czasie oznaczonym, o którym mówił mu Bóg.” (Rdz 21:1–2, UBG)

Po ćwierćwieczu oczekiwania następuje wielki punkt zwrotny: Słowo Boże wypełnia się z matematyczną i duchową precyzją. Stuletni Abraham i dziewięćdziesięcioletnia Sara trzymają w ramionach wyczekiwanego syna obietnicy.

Imię Izaak (hebr. Jicchak — „on się śmieje”) staje się symbolem przemiany: dawny śmiech niedowierzania i zwątpienia (Rdz 17:17; 18:12) zostaje przemieniony w radosny śmiech zachwytu: „Bóg dał mi powód do śmiechu; każdy, kto o tym usłyszy, będzie się śmiał ze mną” (Rdz 21:6). Bóg udowadnia, że dla Niego nie ma rzeczy zbyt trudnej.

„Bóg zaś usłyszał głos chłopca i anioł Boży zawołał na Hagar z nieba, mówiąc do niej: Co ci jest, Hagar? Nie bój się, bo Bóg usłyszał głos chłopca tam, gdzie on leży. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię z niego wielki naród. Wtedy Bóg otworzył jej oczy i ujrzała studnię z wodą.” (Rdz 21:17–19, UBG)

Wzrost Izaaka rodzi konflikt: drwiny nastoletniego Ismaela prowadzą do żądania Sary, by usunąć niewolnicę i jej syna. Choć sprawa jest niezwykle bolesna dla serca Abrahama, Bóg nakazuje mu posłuchać głosu Sary, dając równocześnie obietnicę opieki nad Ismaelem.

Na spalonej słońcem pustyni Beer-Szeby, gdy kończy się woda w bukłaku, zdesperowana matka odchodzi na odległość strzału z łuku, by nie patrzeć na śmierć dziecka. Wtedy ponownie interweniuje Bóg: słyszy płacz chłopca, pociesza Hagar i otwiera jej oczy na źródło żywej wody. Bóg nie zapomina o nikim, kto cierpi na marginesie ludzkich konfliktów.

„Abraham posadził tamaryszek w Beer-Szebie i wzywał tam imienia PANA, Boga wiecznego.” (Rdz 21:33, UBG)

Rozdział zamyka się sceną dyplomatyczną: król Abimelek przybywa wraz z dowódcą wojsk Picholem, by zawrzeć traktat pokojowy z Abrahamem. Pogański władca sam wyznaje: „Bóg jest z tobą we wszystkim, co czynisz” (Rdz 21:22).

Po uregulowaniu sporu o studnię, miejsce to zyskuje miano Beer-Szeba („Studnia Przysięgi” lub „Studnia Siedmiu”). Abraham sadzi tam trwałe drzewo tamaryszkowe i wzywa Boga pod nowym majestatycznym imieniem: El Olam — Bóg Wieczny, którego rządy i wierność trwają przez wszystkie pokolenia.