Koszyk z sitowia, litość córki faraona, fałszywy start w Egipcie, ucieczka do Madianu i jęk uciemiężonych docierający przed Boży tron (Wj 2:1–25)
„I Bóg usłyszał ich narzekanie, i wspomniał Bóg na swoje przymierze z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem. I wejrzał Bóg na synów Izraela, i poznał ich Bóg.”
Kurs „Z Biblią za Pan Brat” prowadzi przez wszystkie 66 ksiąg Biblii — miesiąc po miesiącu, księga po księdze, każdego dnia jeden fragment Pisma.
Dziś jest Dzień 33: Księga Wyjścia, Wj 2:1–25.
Zanim przeczytasz rozważanie, otwórz Biblię i przeczytaj cały fragment. Komentarz ma prowadzić do Słowa, a nie je zastępować.
Czytaj Wj 2:1–25Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG) • Wj 2:1–25
1 A pewien człowiek z domu Lewiego poszedł i pojął za żonę córkę Lewiego.
2 I kobieta poczęła, i urodziła syna. A widząc, że był piękny, ukrywała go przez trzy miesiące.
3 A gdy już dłużej nie mogła go ukrywać, wzięła dla niego koszyk z sitowia, powlekła go żywicą i smołą, włożyła weń dziecko i położyła w trzcinach na brzegu rzeki.
4 A jego siostra stała z daleka, aby wiedzieć, co się z nim stanie.
5 Wtedy córka faraona zeszła, aby się wykąpać w rzece, a jej służące przechadzały się brzegiem rzeki. A gdy ujrzała koszyk pośród trzcin, posłała swoją służącą, aby go przyniosła.
6 A otworzywszy go, ujrzała dziecko, a oto chłopiec płakał. I zlitowała się nad nim, i powiedziała: To jest jedno z dzieci hebrajskich.
7 Wtedy jego siostra powiedziała do córki faraona: Czy mam pójść i zawołać dla ciebie mamkę spośród kobiet hebrajskich, aby wykarmiła ci to dziecko?
8 I córka faraona powiedziała jej: Idź. Poszła więc dziewczyna i zawołała matkę dziecka.
9 I córka faraona powiedziała jej: Weź to dziecko i wykarm mi je, a ja dam ci twoją zapłatę. Kobieta wzięła więc dziecko i karmiła je.
10 A gdy dziecko podrosło, przyprowadziła je do córki faraona, a ono stało się jej synem. I nadała mu imię Mojżesz, bo mówiła: Wyciągnęłam go z wody.
11 I stało się w owych dniach, gdy Mojżesz dorósł, że wyszedł do swoich braci i widział ich ciężary. Zobaczył też Egipcjanina bijącego pewnego Hebrajczyka, jednego z jego braci.
12 Rozejrzał się więc w jedną i w drugą stronę, a widząc, że nie ma nikogo, zabił Egipcjanina i ukrył go w piasku.
13 A gdy wyszedł nazajutrz, oto dwaj mężowie hebrajscy kłócili się. I powiedział temu, który krzywdził: Dlaczego bijesz swego bliźniego?
14 A ten odpowiedział: Kto cię ustanowił przełożonym i sędzią nad nami? Czy chcesz mnie zabić, jak zabiłeś Egipcjanina? Wtedy Mojżesz przeląkł się i pomyślał: Zaprawdę, sprawa się wydała.
15 Gdy faraon usłyszał o tej sprawie, szukał Mojżesza, aby go zabić. Lecz Mojżesz uciekł przed faraonem i zamieszkał w ziemi Madian; i usiadł przy studni.
16 A kapłan Madianu miał siedem córek, które przyszły naczerpać wody i napełnić koryta, aby napoić trzodę swego ojca.
17 Lecz nadeszli pasterze i odpędzili je. Wtedy Mojżesz wstał, obronił je i napoił ich trzodę.
18 Gdy przyszły do swego ojca Reuela, on powiedział: Dlaczego tak szybko przyszłyście dzisiaj?
19 One odpowiedziały: Pewien Egipcjanin wybawił nas z rąk pasterzy, a nawet naczerpał dla nas wody i napoił trzodę.
20 Wtedy powiedział do swoich córek: A gdzież on jest? Dlaczego zostawiłyście tego człowieka? Zawołajcie go, aby zjadł chleb.
21 I Mojżesz zgodził się zamieszkać u tego człowieka, a on dał Mojżeszowi swoją córkę Seforę za żonę.
22 A ona urodziła syna, któremu nadał imię Gerszom, bo mówił: Jestem przybyszem w obcej ziemi.
23 I stało się po wielu dniach, że zmarł król Egiptu, a synowie Izraela wzdychali z powodu niewoli i narzekali. Ich wołanie o pomoc z powodu niewoli dotarło do Boga.
24 I Bóg usłyszał ich narzekanie, i wspomniał Bóg na swoje przymierze z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem.
25 I wejrzał Bóg na synów Izraela, i poznał ich Bóg.
Poniższe terminy hebrajskie stanowią osnowę teologiczną 2. rozdziału Księgi Wyjścia:
Cztery filary objawienia w Wj 2:1–25
Faraon rozkazał topić wszystkich chłopców w Nilu (Wj 1:22). Matka Mojżesza przygotowuje jednak tebah — małą arkę z sitowia. Ta sama rzeka, która miała być mogiłą, staje się drogą do ocalenia! Co więcej, córka tyrana lituje się nad płaczem dziecka, przyjmuje je za syna, a prawdziwa matka zostaje zatrudniona jako płatna mamka. Boża mądrość obraca knowania wrogów w narzędzie ratunku.
Dorosły Mojżesz próbuje ratować swój lud własną cielesną zapalczywością — zabija Egipcjanina i grzebie go w piasku. Lecz Boże dzieło nie może być budowane na grzechu i ludzkiej przemocy. Gdy interweniuje nazajutrz, spotyka się z brutalnym odrzuceniem przez własnych braci: „Kto cię ustanowił przełożonym i sędzią?”. Odrzucony wyzwoliciel musi uciekać na pustynię, zapowiadając los Chrystusa, który przyszedł do swoich, a swoi Go nie przyjęli (J 1:11; Dz 7:25–29, 35).
Przez 40 lat na obczyźnie w Madianie, u boku kapłana Reuela i żony Sefory, książę Egiptu pasie owce. W szkole pustyni Bóg ogołaca Mojżesza z pychy i zaufania we własne możliwości. Jego syn otrzymuje imię Gerszom: „Jestem przybyszem w obcej ziemi”. To tutaj porywczy wojownik staje się najłagodniejszym z ludzi (Lb 12:3), przygotowanym do usłyszenia głosu Boga z gorejącego krzewu.
Gdy umiera faraon, a ucisk narasta, z ziemi wznosi się jęk udręczonych. Cztery czasowniki odsłaniają serce Stwórcy: Bóg usłyszał, Bóg wspomniał na swoje przymierze, Bóg wejrzał i Bóg poznał (hebr. jada — poznał ich ból w intymnej bliskości). Choć przez dekady wydawało się, że Bóg milczy, On ani na moment nie zapomniał o swojej obietnicy.
Mojżesz, ocalony z wód i odrzucony przez własnych braci („Kto cię ustanowił przełożonym i sędzią nad nami?” — Wj 2:14), zapowiada Jezusa, który „przyszedł do swoich, a swoi Go nie przyjęli” (J 1:11). Szczepan w Dz 7:25–29, 35 pokazuje, że Bóg posłał jako wybawiciela właśnie tego, którego lud odrzucił. Tak i Chrystus, odrzucony przez ludzi, stał się Zbawicielem.
Odpowiedz na wszystkie pytania, aby sprawdzić znajomość tekstu biblijnego.
Złóż dzisiaj u stóp Chrystusa wszelką ludzką niecierpliwość, złość i pokusę wymierzania sprawiedliwości na własną rękę. Twoim zadaniem na ten poniedziałek jest poddanie swoich życiowych trudności i nierozwiązanych spraw pod Bożą Opatrzność. Zamiast działać w gniewie lub lęku, stań w wierze i powiedz: „Panie Jezu, Ty znasz mój ucisk i pamiętasz o swoich obietnicach — powierzam Ci moje życie i wybieram Twoją cichość oraz mądrość!”, krocząc z królewską godnością dziecka Bożego przez wszystkie wyzwania nowego tygodnia.
„Ojcze w niebie, dziękuję Ci za ten nowy tydzień i za Twoją niezmienną wierność. Dziękuję Ci, że żadne ludzkie plany ani zagrożenia nie mogą zniweczyć Twojego przymierza. Wybacz mi każdą chwilę zniecierpliwienia, gdy próbowałem brać sprawy w swoje słabe ręce. Panie Jezu, ucisz burzę w moim sercu, naucz mnie cichego posłuszeństwa i przypominaj mi, że Ty słyszysz każde westchnienie uciśnionych. Wejrzyj na mój dom i prowadź mnie drogą Twojego pokoju. Amen.”
Duchowny: Mariusz • +48 608 337 477
Jutro czytamy dalej. Nowa lekcja pojawi się w spisie kursu — wróć, aby kontynuować podróż przez Biblię.