Krzew, który płonie, a nie spala się, święta ziemia Horebu, objawienie Imienia „JESTEM, KTÓRY JESTEM” i posłanie Mojżesza do faraona (Wj 3:1–22)
„I Bóg usłyszał ich narzekanie, i wspomniał Bóg na swoje przymierze z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem. I wejrzał Bóg na synów Izraela, i poznał ich Bóg.”
Kurs „Z Biblią za Pan Brat” prowadzi przez wszystkie 66 ksiąg Biblii — miesiąc po miesiącu, księga po księdze, każdego dnia jeden fragment Pisma.
Dziś jest Dzień 34: Księga Wyjścia, Wj 3:1–22.
Zanim przeczytasz rozważanie, otwórz Biblię i przeczytaj cały fragment. Komentarz ma prowadzić do Słowa, a nie je zastępować.
Czytaj Wj 3:1–22Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG) • Wj 3:1–22
1 Mojżesz pasał stado swego teścia Jetra, kapłana Midianitów. Zaprowadził stado na drugą stronę pustyni i przyszedł do góry Bożej, do Horebu.
2 I Anioł Pana ukazał mu się w płomieniu ognia, ze środka krzewu. Spojrzał, a oto krzew płonął ogniem, lecz nie spłonął.
3 Wtedy Mojżesz powiedział: Podejdę i zobaczę to wielkie zjawisko, dlaczego ten krzew się nie spala.
4 A gdy Pan widział, że podchodził, aby to zobaczyć, zawołał do niego Bóg ze środka tego krzewu: Mojżeszu, Mojżeszu! A on odpowiedział: Oto jestem.
5 Wtedy powiedział: Nie zbliżaj się tu. Zdejmij buty z nóg, bo miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą.
6 I dodał: Ja jestem Bogiem twego ojca, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. I Mojżesz zakrył twarz, bo bał się patrzeć na Boga.
7 Pan powiedział: Przyjrzałem się utrapieniom mojego ludu, który jest w Egipcie, i słyszałem ich krzyk z powodu nadzorców, gdyż znam jego cierpienia.
8 Dlatego zstąpiłem, aby wybawić go z ręki Egipcjan i wyprowadzić z tej ziemi do ziemi dobrej i przestronnej, do ziemi opływającej mlekiem i miodem, na miejsce Kananejczyków, Chetytów, Amorytów, Peryzzytów, Chiwwitów i Jebusytów.
9 Teraz oto dotarł do mnie krzyk synów Izraela. Widziałem też ucisk, jakim dręczą ich Egipcjanie.
10 Dlatego teraz idź, poślę cię do faraona, abyś wyprowadził mój lud, synów Izraela, z Egiptu.
11 Mojżesz powiedział do Boga: Kimże ja jestem, abym miał iść do faraona i wyprowadzić synów Izraela z Egiptu?
12 Bóg odpowiedział: Oto ja będę z tobą, a to będzie znakiem dla ciebie, że ja cię posłałem: gdy wyprowadzisz ten lud z Egiptu, będziecie służyć Bogu na tej górze.
13 Mojżesz powiedział do Boga: Kiedy pójdę do synów Izraela i powiem im: Bóg waszych ojców posłał mnie do was, a oni zapytają mnie, jakie jest jego imię, cóż im odpowiem?
14 Wtedy Bóg odrzekł do Mojżesza: Jestem, Który Jestem. I dodał: Tak powiesz synom Izraela: Jestem posłał mnie do was.
15 I mówił jeszcze Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraela: Pan, Bóg waszych ojców, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba, posłał mnie do was. To jest moje imię na wieki i takim ma pozostać w pamięci po wszystkie pokolenia.
16 Idź, zgromadź starszych Izraela i mów do nich: Ukazał mi się Pan, Bóg waszych ojców, Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, i powiedział: Nawiedziłem was i widziałem, co wam uczyniono w Egipcie.
17 I postanowiłem: Wyprowadzę was z utrapienia Egiptu do ziemi Kananejczyków, Chetytów, Amorytów, Peryzzytów, Chiwwitów i Jebusytów, do ziemi opływającej mlekiem i miodem.
18 Wtedy usłuchają twego głosu. I pójdziesz ty i starsi Izraela do króla Egiptu i powiecie do niego: Pan, Bóg Hebrajczyków, spotkał się z nami. Dlatego teraz pozwól nam pójść, proszę, w trzy dni drogi na pustynię, aby złożyć ofiarę Panu, naszemu Bogu.
19 Wiem, że król Egiptu nie pozwoli wam odejść, chyba że przez potężną rękę.
20 Wyciągnę więc rękę i uderzę Egipt wszystkimi moimi cudami, które będę czynił pośród niego. A potem was wypuści.
21 Sprawię, że ten lud znajdzie przychylność w oczach Egipcjan. I stanie się tak, gdy będziecie wychodzić, że nie wyjdziecie z pustymi rękami.
22 Ale każda kobieta pożyczy od swojej sąsiadki i od tej, która u niej przebywa, srebrne i złote przedmioty oraz szaty. Włożycie je na waszych synów i na wasze córki i złupicie Egipt.
Poniższe terminy hebrajskie stanowią osnowę teologiczną 3. rozdziału Księgi Wyjścia:
Cztery filary objawienia w Wj 3:1–22
Mojżesz pasie trzodę teścia Jetra i dociera do góry Bożej Horeb (Synaj). Bóg spotyka człowieka w wierności zwykłym obowiązkom pasterza. Ukazuje mu się Anioł PANA w płomieniu ognia ze środka krzaka (seneh) — przedcielesne objawienie Syna Bożego. Krzak płonie żywym ogniem, lecz nie spala się: Boża świętość nie potrzebuje ziemskiego paliwa i ogarnia stworzenie nie niszcząc go. Bóg woła go dwukrotnie po imieniu: „Mojżeszu, Mojżeszu!” i nakazuje zdjąć sandały, bo ziemia stała się święta z racji Bożej obecności. Bóg objawia się jako Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba — Bóg żywych, wierny obietnicom.
PAN ogłasza cztery akty Swojej empatii i suwerenności: „Widziałem ucisk... słyszałem krzyk... znam cierpienia... zstąpiłem, aby go wyrwać” (3:7–8). Żadna łza ciemiężonych nie uchodzi Bożej uwadze. Wyzwolenie ma dwa kierunki: wyrwanie z rąk Egipcjan oraz wprowadzenie do ziemi dobrej i przestronnej, opływającej mlekiem i miodem. Choć to sam Bóg zstępuje na ratunek, powołuje i posyła człowieka: „A teraz idź, poślę cię do faraona, abyś wyprowadził mój lud” (3:10).
Mojżesz pyta w pokorze: „Kimże ja jestem, abym miał pójść do faraona?”. Bóg nie odpowiada pochwałami ludzkich talentów, lecz daje obietnicę: „Będę z tobą”. Gdy Mojżesz pyta o imię Boga, Bóg objawia Swoje przedwieczne, samowystarczalne Imię: JESTEM, KTÓRY JESTEM (hebr. Ehyeh Asher Ehyeh). Bóg istnieje sam przez się, nie podlega żadnym stworzonym definicjom i pozostaje niezmienny we wszystkich pokoleniach jako Prawdziwy i Wieczny Zbawiciel.
Bóg przekazuje Mojżeszowi dokładną strategię: zgromadzenie starszych Izraela, zapowiedź nawiedzenia i obietnica wyjścia. Następnie pójście do króla Egiptu z prośbą o 3 dni drogi na pustynię, by złożyć ofiarę PANU. Bóg uprzedza, że faraon nie ulegnie po dobroci, lecz pod przymusem cudów mocnej ręki Bożej. Na koniec Bóg obiecuje sprawiedliwą rekompensatę za wieki niewolniczej pracy: synowie Izraela nie wyjdą z pustymi rękami, lecz otrzymają naczynia srebrne, złote i szaty.
Objawienie na Horebie w Wj 3 jest jedną z najwspanialszych zapowiedzi Osoby i misji Jezusa Chrystusa:
Odpowiedz na wszystkie pytania, aby sprawdzić znajomość tekstu biblijnego.
Stojąc w duchu przed tajemnicą Płonącego Krzaka, zdejmuję wszelkie maski samowystarczalności i lęku. Przestaję patrzeć na własne ograniczenia, a spoglądam na wielkość Tego, który mnie powołał.
Święty, Święty, Święty Panie Boże Wszechmogący, Boże Abrahama, Izaaka i Jakuba, staję w ten wtorkowy poranek w głębokim pokłonie przed Twoim Majestatem. Dziękuję Ci za dar Twojego Słowa i za objawienie w płonącym krzewie Horebu. Dziękuję Ci, że nie jesteś Bogiem martwym ani dalekim, lecz wiecznym „JESTEM, KTÓRY JESTEM” — obecnym w każdej sekundzie mojego życia.
Wybacz mi, Panie, każdą chwilę, gdy wątpiłem w Twoją troskę, gdy myślałem, że nie widzisz mojego ucisku i nie słyszysz moich modlitw. Dziękuję za Jezusa Chrystusa, który zstąpił z nieba, aby odkupić mnie z niewoli grzechu i śmierci. Napełnij moje serce świętą bojaźnią, odwagą wiary i cichością pasterza. Niech Twoja łaska prowadzi mnie dziś w każdym spotkaniu, w każdej decyzji i w każdym czynie. W imieniu Jezusa Chrystusa. Amen.
Duchowny: Mariusz • +48 608 337 477
Jutro czytamy czwarty rozdział Księgi Wyjścia: Mojżesz zmaga się z kolejnymi wątpliwościami, otrzymuje trzy cudowne znaki potwierdzające jego posłannictwo, a Bóg wyznacza Aarona na jego rzecznika. Wróć jutro, aby kontynuować podróż!